معجزه پیامبر حرکت جمادات که علی قسم خورده که آن رادیده است

خطبه قاصعه
خطبه 192 بخش بيست ودوم
وَ لَقَدْ كُنْتُ مَعَهُ ـ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ـ لَمَّا
أَتَاهُ الْمَلاَُ مِنْ قُرَيْش، فَقَالُوا لَهُ: يَا مُحَمَّدُ، إِنَّكَ
قَدِ ادَّعَيْتَ عَظِيماً لَمْ يَدَّعِهِ آبَاؤُكَ وَ لاَ أَحَدٌ مِنْ
بَيْتِكَ...
هنگامى كه مهتران قريش نزد وى آمدند، و گفتند: «اى محمد (ص) تو دعوى كارى
بزرگ مى‏كنى كه نه پدرانت چنان دعويى داشتند، نه كسى از خاندانت. ما چيزى
را از تو مى‏خواهيم اگر آن را پذيرفتى و به ما نماياندى، مى‏دانيم تو
پيامبر و فرستاده‏اى و گرنه مى‏دانيم جادوگرى دروغگويى.» گفت (ص) : «چه
مى‏پرسيد» گفتند: «اين درخت را براى ما بخوان تا با رگ و ريشه برآيد و
پيش روى تو در آيد.» گفت (ص) : «خدا بر هر چيز تواناست . اگر خدا براى
شما چنين كرد، مى‏گرويد، و به حق گواهى مى‏دهيد» گفتند «آرى.» گفت: «من
آنچه را مى‏خواهيد به شما نشان خواهم داد. و من مى‏دانم شما به راه خير
باز نمى‏گرديد . و در ميان شما كسى است كه در چاه افكنده شود و كسى است
كه گروهها را بهم پيوندد و لشكر فراهم آورد.» سپس گفت (ص) : «اى درخت اگر
به خدا و روز رستاخيز ايمان گرويده‏اى و مى‏دانى من فرستاده خدايم با رگ
و ريشه از جاى برآى، و پيش روى من در آى به فرمان خداى.» پس به خدايى كه
او را به راستى بر انگيخت، رگ و ريشه درخت از هم گسيخت و از جاى بر آمد
بانگى سخت‏كنان و چون پرندگان پرزنان تا پيش روى رسول خدا (ص) بيامد، و
شاخه فرازين خود را بر رسول خدا (ص) گسترد، و يكى از شاخه‏هايش را بر دوش
من آورد، و من در سوى راست او (ص) بودم. پس چون آنان اين ـ معجزه ـ را
ديدند، از روى برترى جويى و گردنكشى گفتند : «بگو تا نيم آن نزد تو آيد و
نيم ديگر بر جاى ماند.» پس او درخت را چنين فرمان داد و نيم آن رو سوى او
نهاد، پيش آمدنى سخت شگفت‏آور، و با بانگى هر چه سخت‏تر. چنانكه مى‏خواست
خود را به رسول خدا (ص) بپيچد. پس آنان از روى ناسپاسى و سركشى گفتند:
«اين نيم را بفرما تا نزد نيم خود باز رود چنانكه بود» و او درخت را چنان
فرمود. پس درخت باز گرديد و من گفتم: لا اله الا الله، اى فرستاده خدا من
نخستين كسم كه به تو گرويد، و نخستين كس كه اقرار كرد كه درخت آنچه را
فرمودى به فرمان خدا به جا آورد. تا پيامبرى تو را گواهى دهد و گفته تو
را بزرگ دارد.»
پس آنان گفتند: «نه كه ساحرى است دروغگو، شگفت جادوگر است، و چه آسان است
كار او. و چه كسى تو را در كارت تصديق كند جز او» (و قصدشان من بودم) .
من از مردمى هستم كه در راه خدا از سرزنش ملامت‏كنندگان باز نمى‏ايستند.
نشانه‏هاى آنان، نشانه راستكاران و سخنشان، گفتار درست كرداران.
زنده‏داران شبند ـ به عبادت ـ و نشانه‏هاى روزند ـ براى هدايت ـ چنگ در
ريسمان قرآن زده‏اند و سنت خدا و فرستاده او را زنده كرده‏اند. نه بزرگى
مى‏فروشند، و نه برترى جويى دارند، نه خيانت مى‏كنند و نه تبهكارند.
دلهاشان در بهشت است و تن‏هاشان را به كار ـ عبادت ـ وامى‏دارند